Jasper Beels

Ik ben heel blij dat ik op EDUGO gezeten heb, maar dat was geen vrijwillige keuze. Mijn ouderlijk huis staat hier een straat verderop dus was het ergens logisch dat mijn ouders mij in de kleuterschool van Slotendries inschreven. Lagere school, De Brug en dan automatisch op De Toren beland.

Zou je dan liever ook in het middelbaar al iets met muziek gedaan hebben?

Nee, net niet. Er zitten heel veel mensen in de muzieksector die kunstonderwijs gedaan hebben en dat heeft zeker zijn voordelen. Ik heb economie gevolgd hier en dat heeft mijn basis iets breder gemaakt. Ik studeerde muziekmanagement maar ik had die interesse en die basis van economie en van die zakelijke kant al mee. Dat was voor mij echt een meerwaarde.

En had jij een favoriet vak hier op school?

Economie bij mevrouw Casieris. Geschiedenis deed ik heel graag. LO deed ik ook heel graag. Godsdienst deed ik heel graag ook. Ik heb nog even getwijfeld om leerkracht te worden. Ik vind esthetica en alles rond cultuur, muziek, kunst, schoonheid in het algemeen, een enorme verbreding in het palet van leerlingen. Niet elke leerling of elke jongere krijgt automatisch van thuis uit bepaalde kansen om een eerste keer te gaan voelen aan cultuur, aan musea, aan muziek enzovoort. Daar hebben kunstvakken een belangrijke plek in het onderwijs om een soort eerste stap te zetten.

Waar ga je nooit vergeten van jouw tijd hier?

Ik heb het geluk gehad om theater te mogen spelen op school zowel op De Brug als op De Toren. Het eerste stuk dat ik mocht meespelen, was de Poezenboot (al twijfel ik of dat de juiste titel was). Het verhaal ging over een man en een vrouw. met vijftig poezen en 1 langharige hond. Nu mag je eens raden welke rol ik kreeg. Daar is mijn carrière in dierenrollen begonnen en die heb ik hier dan moeiteloos voortgezet. In mijn eerste jaar op De Toren speelden we hier Don Quichot. Die man vecht tegen windmolens en leert heel veel mensen kennen onderweg. Hij heeft ook één trouwe bondgenoot, dat is een paard. Enter Beels. Dat was een heel leuke rol, al heb ik wel heel veel appels moeten eten. Dat blijven wel mijn mooiste herinneringen, los van het acteren, omdat dat een soort identiteit gaf. Je leerde nieuwe mensen kennen vanuit verschillende jaren en richtingen. Je komt hier nieuw toe als derdejaars in een nieuwe klas, nieuwe leerkrachten. Dat toneel was voor mij een warm bad waarin verschillende jaren en richtingen samenkwamen. Er was ineens een hoop nieuwe mensen die je op een heel ongedwongen manier leerde kennen. Dat heeft ervoor gezorgd dat je een stuk vlotter integreerde op school. Dat was voor mij heel belangrijk. Die extra activiteiten buiten de lessen vind ik heel belangrijk.

Wat is het coolste concert dat je al hebt geregeld?

Er zijn veel coole dingen. We zijn met Gustaph naar China gegaan, dat was cool. Op Werchter Parklife (tijdens corona) mochten we met Metejoor op die iconische weide optreden. Op 19-jarige leeftijd mocht ik een band begeleiden die de Nieuwe Lichting won en op Pukkelpop mocht spelen. Dat had toen wel heel wat impact.

Welk advies zou je leerlingen op EDUGO De Toren geven?

Goed studeren, absoluut. Ik heb altijd heel hard gewerkt voor goede punten en dat moet je zeker doen. Aan de andere kant moet je ook echt nu nog proberen te genieten van de vrijheid die je nog hebt. Studeer goed, maar ga je daarnaast ook amuseren. Spreek met vrienden af, geniet van de vakantie, doe aan sport, ga toneel gaan spelen, doe iets met muziek, ga naar theater, ga concerten kijken, … Hier zit je, of dat je het nu wilt of niet, toch in een soort bubbel. Er zijn heel veel andere groepen mensen rondom ons in de wereld en daar ga je ook mee in contact komen. Treed dus nu al naar buiten.

Zou je een sabbatjaar na het secundair promoten?

Dat moet ieder voor zich uitmaken. Voor mij had dat niet gewerkt. Als je een heel gericht plan hebt, dan kan het wel, nu heb je tijd en minder verantwoordelijkheden. Ik zou daarna wel gaan studeren. Dat gaat even taai zijn, maar het zal lonen.

Welke tip heb je voor de zesdejaars die een studiekeuze moeten maken?

Ik denk dat je vooral zelf moet voelen “wat wil ik echt doen”? Maak je geen al te grote zorgen als je daar nog geen antwoord op hebt aan het eind van het secundair. Ik vond dat maar een jaar later bijvoorbeeld, en heb eerst een jaar iets ander gestudeerd. In dat jaar kreeg ik bevestiging van wat ik écht wou doen. Het voelt heel onnatuurlijk om die beslissing op een paar weken te nemen: wat wil ik de rest van mijn leven doen?

Aan de andere kant zie ik meer en meer mensen iets totaal anders doen dan wat ze gestudeerd hebben. Zolang je met mensen kan werken en je weet hoe wereld in elkaar zit, kan je veel doen. En zo komen we weer bij die brede basis van EDUGO De Toren.

interview: Fleur Demeester en Gwendolien Reyns

Eveline Neirings en Sean Van Ryzeghem

Hoe zijn jullie op de EDUGO scholen terechtgekomen?

S: Ik ben daar eigenlijk gewoon beland omdat mijn zus al op EDUGO zat.
E: Bij mij was het logisch omdat ik in Oostakker woonde. Dus dat was dichtbij. Heel wat mensen uit de buurt en de familie kozen voor EDUGO dus ging ik mee.

En kenden jullie elkaar al in het middelbaar?

E: Nee, op De Brug zeker niet. Ik ben een jaar jonger dus we zaten sowieso niet in hetzelfde leerjaar. We hadden wel gemeenschappelijke vrienden. We deden ook eens vakantiejob samen in de Quick. Maar het is niet dat er al vonken waren in De Toren.
S: Die gemeenschappelijke vrienden stelden voor om naar Rock Werchter te gaan. Daar is de vonk overgeslaan. Maar toen kenden we elkaar eigenlijk ook nog niet zo goed. We waren heel verschillend. Als iemand in het middelbaar zou gezegd hebben: jullie gaan ooit een koppel zijn, of kinderen hebben samen, dan zou ik dat niet geloofd hebben.
E: Ik was de extrovert, outgoing, en Sean had zoiets van: oei, Evelyn is te aanwezig. En Sean was introvert, en daardoor viel hij me toen misschien ook gewoon niet op. Maar we hebben geleerd dat complementariteit heel belangrijk is.

Heb je nu nog contact met schoolvrienden van toen?

S: Ja, mijn twee beste vrienden van toen zijn vandaag nog altijd mijn twee beste vrienden en ze zijn de peters van ons kindjes.
E: Bij mij is dat ook zeker zo. Nog een paar Latijn-vrienden aangevuld met mensen uit andere klassen, dat zijn nog steeds mijn vriendinnen.

Welke studierichting kozen jullie op De Toren? En heeft die richting jullie iets bijgedragen in jullie latere leven of in jullie job nu?

S: Ik deed Economie-Wiskunde. Ik heb daarna architectuur gestudeerd. De economie koos ik toen vooral uit interesse. De wiskunde was al een beetje met voorbedachte rade, omdat ik wist dat dat belangrijk ging zijn in mijn latere studie.
E: Ik koos voor Latijn-Moderne talen. Aan die basis heb ik veel gehad. Vandaag in mijn job doe ik eigenlijk niets anders dan mensen samenbrengen, zorgen dat mensen met elkaar spreken en tot een consensus komen. Dus goede communicatie en snel begrijpen wat de essentie van een tekst of boodchap is, helpt.

Wat was jullie favoriete vak in het middelbaar?

E: Bij mij was dat Latijn, maar ik denk dat dat ook door de bevlogenheid van de leerkracht was.
S: We hadden het er samen nog over, dat leerkrachten daar eigenlijk heel bepalend zijn. De materie zelf kan interessant zijn, maar het is ook vooral hoe iets gebracht wordt.
E: Elke leerkracht heeft zijn eigen stijl. Er zijn er nu eenmaal die meer connecteren met de leerlingen dan anderen. Ik denk dat ik daar wat meer nood aan had dan Sean. Ik ben niet graag een nummer. Er was op De Toren in mijn ervaring ook ruimte om andere dingen te ontwikkelen, om initiatief te nemen en verantwoordelijkheid te tonen. Ik had het gevoel dat ik daarin gezien werd en dat dat mij ook heeft gemaakt tot wie ik vandaag ben.

Wist je al in De Toren wat jullie later wilden doen?

E: Ik voelde dat zo'n project aanpakken en iets tot een goed einde brengen, dat dat helemaal mijn ding was. En als je dan op die leeftijd denkt aan wat een project is, dan was dat voor mij een evenement. Ik was voorzitter van de 100 dagen, ik vond dat fantastisch. Maar ook het schooltoneel. In het begin is dat een kiem en uiteindelijk bloeit dat uit tot iets wat je samen hebt gerealiseerd. Dat vond ik echt supertof. En dat doe ik vandaag nog altijd, projecten realiseren. Vandaag zijn het digitaliseringsprojecten. Maar ik ben wel gestart in de eventwereld meer bepaald bij het Festival van Vlaanderen en OdeGand.
S: Ik wist al dat ik architect wilde worden toen ik nog in de lagere school zat. Maar ik herinner me wel dat als ik in het zesde zat, en plots moet je dan die keuze echt maken dat je dan even twijfelt. Is dat dan wat ik echt wil doen?

Kan je ons uitleggen wat je huidige job precies inhoudt?

E: Ik werk bij Atumi, het Vlaamse data-nutsbedrijf. Wij zorgen er eigenlijk voor dat informatie kan gedeeld worden tussen overheden en private partijen, dus bedrijven, op een veilige en digitale manier. Ik ben zelf productverantwoordelijke voor eLys. Dat is een platform voor overlijdensadministratie.

En jij bent architect, Sean. Heb je zelf je eigen huis ontworpen?

S: Ja, inderdaad.

En herinner je je nog iets aan het gebouw van De Toren?

S: Ik herinner me dat zeker, want ik denk dat dat wel een van de dingen is die uniek zijn aan De Toren, een heel mooi Interbellum-gebouw. We hebben het er nog over gehad, hè. De toren zelf, daar ben ik nooit geweest: hoe zou dat er daar uitzien? Wat is dat eigenlijk? Wat gebeurt daar?

Ervaren jullie veel stress bij jullie jobs?

S: Als er een deadline is, dan is er wel veel stress.
E: Het helpt wel om ouder te worden. Dan krijg je kinderen en dan wordt je job ook wel relatiever.
S: Hoe langer je bezig bent, besef je dat je enerzijds meer ervaring krijgt in je job en dat je dan dingen tegenkomt waarvan je zegt van ja, ik heb dat al een keer tegengekomen. We zijn er toen op die manier mee omgegaan en dan heb je daar eigenlijk geen stress meer voor. Dus het is niet alleen ouder worden, maar het is ook wel meer ervaren worden. Terwijl de verantwoordelijkheden eigenlijk groter geworden zijn.

Jullie hebben ondertussen zelf kinderen. Zou je ze op De Toren inschrijven?

S: Ik denk dat dat vooral afhankelijk zou zijn van wie onze kinderen zijn of worden. Ik heb dat indertijd niet zelf mogen kiezen, wat ik toen heel vervelend vond. Ik vind het wel belangrijk dat we onze kinderen wel die optie geven.
E: Ik vind zelfs dat de twee kinderen twee verschillende scholen mogen kiezen. Ik denk dat het inderdaad belangrijk is om te kijken naar je kind. Ik denk dat dat voor mij een heel goede school was, omdat ik mij daar, zoals gezegd, op heel veel verschillende manieren heb kunnen ontplooien. En dat ik mij daar ook gezien voelde, en dat was in mijn ontwikkeling en in mijn soms moeilijke puberteit wel belangrijk.

Wat ga je nooit vergeten van je tijd op De Toren?

S: De reizen, activiteiten, uitstappen, … zelfs de lessen. De bevlogen leerkrachten ga ik nooit vergeten. Ik was helemaal niet zo godsdienstig aangelegd ofzo, maar ik vond dat wel een heel tof vak, door de leerkracht in de derde graad. Mijn leerkracht economie ook. En dan daarbuiten, los van de lesuren, zijn wij natuurlijk naar Parijs geweest, zijn wij naar Londen geweest. Die reizen, dat zijn ook wel dingen die ik me herinner.
E: Ja, ook die reizen werden met heel veel passie en engagement door de leerkrachten ineengestoken. Wij hebben op onze Italië-reis ons vliegtuig gemist, dus dat ga ik ook niet vergeten. Dat was echt ook wel een gebeurtenis. We zijn dan uiteindelijk met een bus naar huis geraakt, maar ja, dat was wel even alle hens aan dek. En dan zie je de leerkrachten samenwerken. En voor mij ook zeker het schooltoneel. Dat heeft mij heel veel gebracht. Ik heb daar elk jaar aan meegedaan zowel op De Brug als op De Toren. En die woensdagnamiddagen, die waren zo bijzonder voor mij. Dat was echt een hobby, maar evengoed ook een uitlaatklep. En dat was in mijn puberjaren gezond dat ik dat had als uitlaatklep.

En als jullie allebei nog een advies mogen geven aan de leerlingen op De Toren, wat zou je dan zeggen?

E: Ja, ik denk vooral dat het belangrijk is dat in alles wat je doet, dat je geëngageerd bent, dat je ook kritisch durft kijken en denken rond zaken, ook later in je studies, maar ook in de professionele context.
S: Ik zou vooral zeggen als tip: geniet en profiteer van deze zorgeloze tijd. Het enige waar je mee bezig moet zijn, is jezelf en mekaar. Later komen daar meer verantwoordelijkheden bij.

interview: Lisa Tillieu en Louis VandeVyver